Elektrolytisch verzinkte producten met hun roest bestendigheid

Wij produceren bij Burgaflex metalen fittingen en leidingen voor automotive toepassingen. Al jaren hanteren wij voor onze verzinkte onderdelen een vrij algemene corrosiespecificatie:

• 96 uur NSS (ISO 9227) zonder wit roest
• 240 uur NSS zonder rood roest

Over rood roest bestaat geen discussie. In de praktijk lopen wij echter steeds vaker tegen discussies met klanten over witte roest aan.

Recent hebben wij een extern, onafhankelijk laboratorium ingeschakeld. Het lab concludeert dat de gestelde eis formeel wordt gehaald. Tegelijkertijd zien wij zelf dat na 96 uur NSS de passiveringslaag lokaal zichtbaar is aangetast, wat leidt tot lichte witte corrosie. Functioneel is het onderdeel nog in orde, maar esthetisch en qua beschermlaag roept dit vragen op bij klanten.

Het kernprobleem is dat:

• ISO 9227 wel de testmethode beschrijft, maar geen acceptatie‑ of afkeurcriteria voor witte roest
• Beoordeling daardoor vaak subjectief en visueel gebeurt
• Dit leidt tot interpretatieverschillen tussen leverancier, lab en klant

Om discussies te voorkomen willen wij een duidelijke en objectieve goed‑/afkeurspecificatie opstellen voor witte roest, bijvoorbeeld gebaseerd op:

• percentage aangetast oppervlak
• locatie (functioneel kritisch of niet)
• mate van aantasting van de zink/passiveringslaag

Mijn vragen aan het forum:

1. Welke gangbare acceptatiecriteria voor witte roest worden in de automotive industrie toegepast?
2. Zijn er best practices, OEM‑richtlijnen of voorbeeldspecificaties die dit goed vastleggen?
3. Welke partijen (labs, adviseurs, brancheorganisaties) hebben ervaring met het opstellen en onderbouwen van dergelijke acceptatiecriteria?

Alle praktische ervaringen of verwijzingen zijn welkom.

Alvast bedankt!